DWA DNI ZWŁOKI U ŁAZARZA

Ewangelia Jana skrywa w sobie najpotężniejsze kody czasu, które Bóg wplótł w pozornie zwyczajne wydarzenia z życia Jezusa. Jednym z najbardziej przejmujących i nielogicznych (z ludzkiego punktu widzenia) momentów w posłudze Zbawiciela jest informacja o chorobie Jego przyjaciela, Łazarza. Reakcja Jezusa na tę wieść to proroczy majstersztyk, który wyznacza oś czasu aż do zmartwychwstania wierzących.

Jezus dowiaduje się, że Łazarz, którego bardzo miłuje, jest śmiertelnie chory. Ewangelista kładzie ogromny nacisk na to, jak wielką miłością Chrystus darzył tę rodzinę z Betanii. Logika ludzka dyktowałaby natychmiastowe porzucenie wszystkiego i wyruszenie na ratunek. Tymczasem Jezus robi coś całkowicie przeciwnego.

CZĘŚĆ 1: Pozorna Obojętność czy Proroczy Zegar?

Zatrzymanie się na dokładnie dwa dni wywołało u uczniów zdziwienie, a u sióstr Łazarza (Marty i Marii) ból i rozczarowanie. Gdy Jezus w końcu przybywa do Betanii, obie siostry witają Go tym samym pełnym wyrzutu zdaniem: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł” (Jana 11:21).

Wielu wierzących przez wieki zadawało sobie podobne pytanie: Dlaczego Chrystus, widząc cierpienie, zło, śmierć swoich naśladowców i męczeństwo Kościoła, nie wraca natychmiast, aby uratować świat? Dlaczego zwleka?

Odpowiedź kryje się w liczbie dni, które Jezus postanowił odczekać. Jak w każdym chronologicznym proroctwie Biblii, musimy zastosować niezawodny klucz z 2 Listu Piotra:

„Niech to jedno nie będzie przed wami zakryte, umiłowani, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień.”
— 2 List Piotra 3:8 (UBG)

Jezus celowo i całkowicie świadomie opóźnia swoje przyjście o precyzyjne 2 dni (czyli 2000 lat). Jest to genialna, żywa makieta tego, że Chrystus odkłada swój ostateczny powrót na ziemię o równe "dwa dni" w kalendarzu Boga, zanim wyruszy do swoich ukochanych, by obudzić ich ze snu śmierci.

CZĘŚĆ 2: Łazarz jako Obraz Zmarłych Wierzących

Każdy detal w tej historii ma swoje duchowe odbicie w czasach ostatecznych. Spójrzmy, w jaki sposób Zbawiciel określa śmierć swojego przyjaciela.

W teologii nowotestamentowej śmierć fizyczna osoby narodzonej na nowo nigdy nie jest końcem. Apostoł Paweł konsekwentnie używa tego samego greckiego terminu koimaomai (spać/zasnąć) w odniesieniu do wierzących, którzy odeszli z tego świata (np. w 1 Tesaloniczan 4:13: „A nie chcę, bracia, abyście byli w niewiedzy co do tych, którzy zasnęli”).

Łazarz symbolizuje cały Kościół – wszystkich przyjaciół Jezusa, którzy fizycznie umarli i spoczęli w grobach na przestrzeni wieków. Z punktu widzenia wieczności, oni po prostu śpią. Czekają, aż upłyną "dwa dni" zwłoki.

CZĘŚĆ 3: Finał „Drugiego Dnia” – Głos Wskrzeszenia

Kiedy mijają dwa dni, Jezus oświadcza: „Pójdźmy znowu do Judei”. Jego przybycie pod grób w Betanii to zapowiedź najpotężniejszego wydarzenia, jakiego kiedykolwiek doświadczy nasza planeta.

Co Jezus robi pod grobowcem Łazarza? Nie wykonuje tajemniczych rytuałów. Nie dotyka zmarłego. Używa jedynie swojego głosu.

Ten donośny okrzyk (w grece kraugazō – krzyk rozkazu) jest echem proroctwa apostoła Pawła, zapowiadającego to, co stanie się na końcu "dwóch dni" wieku Kościoła:

„Gdyż sam Pan z okrzykiem, z głosem archanioła i z trąbą Bożą zstąpi z nieba, a najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie.”
— 1 List do Tesaloniczan 4:16 (UBG)

Kiedy upłynie 2000 lat (dwa dni) od momentu, w którym Chrystus usłyszał o postępującej "chorobie i śmierci" doczesnego świata, osobiście zstąpi z obłoków. Wówczas wyda ten sam okrzyk władzy, który usłyszał Łazarz, a każdy wierzący, który zasnął w Panu przez ostatnie dwa tysiąclecia, usłyszy swoje imię, wyjdzie z grobu i otrzyma nowe, niezniszczalne ciało.